آغاز بی پایان

غزلم ای همه امید رسیدن هایم
ای همه روح روان فریاد
تو غزلواره دنیای شبانم شده ای
تو تمامی وجود هستی ، تو همه وسعت خابم شده ای
ای تمنای همه فریادم همه ی روح تب بی دادم
غزل پاک ترین نغمه هر آوازم
روزی از بغض شبانم غمگین
روزی اندازه این وسعت دنیا سنگین
روز موعود زمانم که خدا بر من مفلوک ، نظری گوشه چشمی انداخت
تو همانند شبی پر ز تمانای طلوع
و چو موج نظری روحانی
چشم جانم به رخ پاک ترین بنده او باز نمودی
گویی امروز زمانم شده بود
گوییم راز وصال رویش  روزگاری همه خوابم شده بود
در هیاهوی زمانم او خدای روزگارم  شده بود
نمیدانم چرا آخر  خدای من چرا
روزگاری در فراق روی آن رویای خوبم روزگام رفت رفت
دادییم  امید و عمر رو زندگی روزی  به مهر
ناگهم از من گرفتی تمامی امیدم را
تمام هستی و جان و تن رویای شیرین زمینم را
نمیدانم چرا دادی چرا بردی چرا رفتی
همین دانم که بر هر بخشش و فریاد غمگینم رضایت بود
رازیم بر هر رضایت  روز و شب  یارب
ولی . . .
تو میدانی تمام مستیم بود
چو فریاد شبان مستیم آرام بخش هستیم بود
گرفتی آنچه بر مهرت عطا کردی زمانی ای خدایم  .
وفادارم به عهدم با خدایم
تمام هستیم روح زمانم